En büyük haslar padişahlara, vezir-i azamlara ve şehzadelere verilirdi. Bu dönemde kasabada yüz yedi ev bulunmakta ve yüz doksan üç kişi yaşamaktaydı. (kadınlar ve çocuklar nüfus olarak sayılmazlardı.)

XVII. yüzyılda Beyşehir Sancak (vilayet) Doğanbey “zeamet” (kaza) idi. Bu dönemde sancak kadı vekilleri Doğanbey kasabasının idaresini yönetmekteydi.

1633-1676 yılları arasında Doğanbey’de gayri müslümler yaşamaktaydı. Beyşehir tarihini yazan İ. Hakkı Konyalı gayri müslüm sayısını abartılı olarak vermektedir. Ona göre 37 ev Müslüman geri kalanlar gayri müslümdi. Bu bilgiler 1400’lü yılları öncesine aittir. Halbuki XVI ve XVII. yüzyılda Anadolu’nun her şehrinde Türk ve Müslüman nüfus çoğunlukta bulunmaktaydı.
XIX. yüzyılda (1800’lü yıllar) Beyşehir kaza Doğanbey de nahiye yapılmıştır. Bu dönemde Doğanbey “kaza naibleri” (nahiye müdürü) tarafından idare edilmektedir. Naibler vergileri il paşalar adına toplarlardı.

Doğanbey bu yüzyılda büyümüş ve gelişmiştir. Kale kapısı, Han önünden başlayan Aşağı mahalle, Sokakbaşı daha sonra da Yenice mahallesi teşekkül etmiştir. 1852 yılında Çarşı çeşmesi yaptırılmıştır. Çarşı’nın gelişimi Çarşı çeşmesinin yapılmasından daha önce olmuştur. Yenice mahallesi kasabanın en son gelişen ve büyüyen mahallesi olmuştur. Yenice adının konması yeni mahalle olmasındandır. Doğanbey Çarşısı bu dönemde kasabanın merkezi haline gelmiştir.

Osmanlı İmparatorluğunun son yıllarında Doğanbey’in de içinde bulunduğu yerlerde devlet otoritesi zayıflamıştır. Eşkiyalar Doğanbey halkına baskınlar yapmış ve halk zulüm görmüştür. Kurtuluş savaşında Konya Valisi Cemal, İngiliz Papazı Prev ve Bozkırlı Ayan üyesi Zeynel Abidin’nin kışkırtmaları sonucunda 4 Ekim 1919’ da Cumhuriyet ordularına karşı bir isyan hareketi başlatılmıştır. Bu isyan bastırıldıktan sonra 20 Ekim 1919’da 2. Bozkır isyanı başlamıştır. İngilizlerin desteğinde bu isyan Bozkır, Beyşehir ve Doğanbey’e kadar sıçramıştır. Cumhuriyete karşı olan bu isyanı Yarbay (Avcı) Mehmet Ali Bey komutasındaki kuva-i milliye müfrezesi silah yoluyla bastırılmıştır. Bu müfreze askerleri 4 Kasım 1919 yılında Doğanbey kasabasına girmiştir. Doğanbey halkı cumhuriyete bağlılıklarını bildirmiş ve Doğanbeyli isyancılardan Veysellerin Hamdi lakaplı kişi bizzat cumhuriyet askerlerine teslim etmiştir.

1. Dünya harbinin patlak verdiği yıllarda Osmanlı İmparatorluğu seferberlik düzenledi. Doğanbey’de silah altına alınan çok sayıda Doğanbey genci Çanakkale Savaşlarına katıldı. Göçü’lü Aşık Mehmet Doğanbey kasabasına gelip buradan Çanakkale’ye gönderildiklerini ve çok sayıda Beyşehirli ve Doğanbeylinin  Çanakkale savaşına katıldığını bildirmektedir. Çanakkale savaşlarında Doğanbeyli şehitler ve gaziler bulunmaktadır.
Cumhuriyetin ilk yıllarında 1927 yılında Beyşehir kazasının nüfusu 2578 iken Doğanbey’in nüfusu 2168 civarındaydı.

1935 yılında Doğanbey’de hane sayısı 743 nüfus sayısı ise 2654’tür. Bu nüfusun 1538’i kadın 1112’si de erkeklerden oluşuyordu.

1965 yılında Doğanbey’de hane sayısı 664’tür. 1935 yılından 1965 yılına kadar geçen 30 yılda Doğanbey’de hane sayısında bir azalma görülmektedir. Bu yıllarda Doğanbey büyük şehirlere büyük çapta göç vermiştir. Bu göçler nedeni ile kasabanın pek çok evi harap olup yıkılıp gitmiştir. 1965 yılında Doğanbey’in nüfusu 1460 erkek 1598 kadın olmak üzere 3058’dir. Bu yıllarda Doğanbey nahiyesine bağlı köylerin nüfus dağılımı:

Başgöze           781

Çukural            498

Damlapınar      860

Gökçekuyu     426

Gündoğdu      242

Gönen             296

Karalı              1317

Karabayat       226

Üçpınar           486

Yunuslar         514

1980 yılında, Doğanbey’in nüfusu 2676’dır. 2000 yıllarında 6137 olmuştur. Hane sayısı ise 1568’dir.